Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου..
τη σοφία μου
την ομορφιά μου
τα πλούτη μου
Εκπόρνευσαν
το κορμί μου
στο παζάρι που έστησαν
στην αυλή τους
Σκότωσαν και πούλησαν
τα παιδιά μου
στην αγορά ενός περαστικού
λαοπλάνου ανέμου
΄Επαιξαν
με την ελπίδα μου
να νιώσω ελεύθερη
΄Εκαναν τα όνειρά μου
μόνιμους εφιάλτες
ατέλειωτης νύχτας
Βιάσαν την ψυχή μου
με τα χέρια της απληστίας τους
Σπίλωσαν την περηφάνεια μου
με τη γλώσσα της αμαρτίας τους
ΟΜΩΣ
ΟΙ ΑΝΟΗΤΟΙ...
ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΑΝ ΤΙΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ΜΟΥ...
(Αφιερωμένο στα παιδιά της Ελλάδας)
Αχ Ελλάδα
Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά
Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω
Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι
Η πιο γλυκιά πατρίδα
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ' άγια χώματα της
πόνος και χαρά
Κάθε ένας είναι ένας
που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας
που σας σεργιανά
Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω
Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι
Πάτρα, μια πόλη που αργοπεθαίνει. Θυμίζει τους στίχους του Τάκη Σινόπουλου
(Η φωτογραφία από το TVXS)
"Και θα είσαι σαν ένα ποτάμι
που ξεράθηκε μέσα στις πέτρες.
Και θα είσαι σαν ένα παγώνι
που δεν έχει τώρα φτερά.
Και θα είσαι σαν ένα σαγόνι
που έχει ψεύτικα δόντια"
(Η εικόνα από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ)
Λαέ, σε κλέβουν, σε γελούν μεγάλοι τσαρλατάνοι!
πριν φας εσύ την κότα σου την τρώει η αλεπού!
Το βιος σου ξένοι χαίρονται και μοιάζεις τον τσοπάνη
που μες στη βαρυχειμωνιά δεν ξέρει από πού
στου λύκου τον αγριεμό θα πρωτοτρέμ' η στάνη!
Αυτή η ανεργία (1930)
Κύριοι συνάδελφοι, η ανεργία
πρόβλημα είναι ακανθώδες.
Εφ' ω και η ευκαιρία
το Συμβούλιόν μας το εργώδες
να της αφιερώση μίαν...συζήτησιν
εφ' όσον η εργασία δεν έχει ζήτησιν.
Διότι είναι καθαρά θεομηνία
διά το έθνος η ανεργία.
Αίνιγμα αποτελεί διά πάντα τίμιον
πολίτην και υγιώς σκεπτόμενον
της ανεργίας το φαινόμενον.
Και επιπλέον, εξόχως επιζήμιον.
Κύριοι, οι καιροί ου μενετοί!
Θα απετέλει δε αδυναμίαν μας θανάσιμον,
εάν ημείς, του έθνους οι εκλεκτοί,
δεν εύρωμεν μίαν δικαιολογίαν βάσιμον,
και την εμπιστοσύνην ούτω χάσωμεν
του λαού, ήτις μάς είναι λίαν χρήσιμος.
Πρέπει λοιπόν δεόντως ν' αντιδράσωμεν.
Διότι θα είναι συμφορά μοιραία και κρίσιμος
εάν κρούσματα κοινωνικής έχωμεν αναταραχής,
ενώ ευρισκόμεθα επί ξηρού ακμής!
Θα ήτο δια το έθνος απειλή ολεθρία,
που το μαστίζει τόση ανεργία!
Δεν συμφωνείτε, κύριοί μου;
Το συμφερότερον κατά την άποψίν μου,
είναι ν' αποφασίσωμεν εάν το πρόβλημα ελύθη,
και να το παραδώσωμεν στην λήθη.
Την άποψή σας, να τη βράσουμε! Η ανεργία,
πληγή και παιδεμός του τόπου,
θα λείψει μοναχά τη μέρα όπου
θα μπείτε εσείς σε ανεργία!
Στίχοι
Είδα ψηλά μια θάλασσα
ανάμεσα σε δυο βουνά,
τη φέραν και την κρύψανε
κάτι πουλιά θαλασσινά.
Μοιάζει με μάτι του Θεού
που κοιτάει τον ουρανό,
διαδήλωση νερού
μ' ένα θαλασσί πανό.
Είδα ψηλά μια θάλασσα
είδα και μια θαλασσινή,
που σήκωνε τα χέρια της
του ήλιου το λαμπρό σινί.
Αναλήφθηκαν κι δυο
μες στον άπατο ουρανό,
για ταξίδι μακρινό
με καράβι γυάλινο.
Σε κάμαρα άδεια και μικρή, τέσσαρες τοίχοι μόνοι,
και σκεπασμένοι με ολοπράσινα πανιά,
καίει ένας πολυέλαιος ωραίος και κορώνει΄
και μες στη φλόγα του την καθεμιά πυρώνει
μια λάγνη πάθησις, μια λάγνη ορμή.
Μες στην μικρή την κάμαρη, που λάμπει αναμμένη
από του πολυέλαιου την δυνατή φωτά,
διόλου συνηθισμένο φως δεν είν' αυτό που βγαίνει.
Γι' άτολμα σώματα δεν είναι καμωμένη
αυτής της ζέστης η ηδονή.
Από τη Συλλογή : ΄Ασχημα κελαηδάει το αηδόνι, 1926
Παλιό πεδίο μάχης
(Harlequin Picasso)
....Είναι νύχτα, πρωί, μες σε ομίχλες χάραξε η μέρα,
σε ράκη τώρα χωμένοι όλοι κοιμούνται.
Του Αρλεκίνου ο μανδύας είναι η γη
ξεπατωμένη σκακιέρα,
είναι η Ευρώπη.
Από τη Συλλογή : Το ταχυδρομικό περιστέρι, 1929
Χωρίς φτερά
Είδα να πέφτει η αυτοκρατορία,
αετούς χωρίς κεφάλια, αετούς χωρίς φτερά,
τι θά' δινα δεν ξέρω
κάτι τέτοιο να δω κι άλλη φορά......
Ο ήχος του τυμπάνου
...Του φεγγαριού το αλκοόλ πήρε φωτιά...
...Το πρόσωπο του ανθρώπου,
μια μάσκα
που τη σκάλισε το μαχαίρι του πόνου...
...Ο αλαλαγμός του πλήθους
γρήγορα ας φτάσε μέχρι εδώ
και το τύμπανο της επανάστασης
ας ηχήσει
για να ευωδιάζει πάντα το ψωμί επάνω στο τραπέζι
τους.
