Πατέρα μας που βρίσκεσαι στους ουρανούς
γεμάτος κάθε φροντίδα
με μέτωπο ρυτιδωμένο
σα να ' σουν άνθρωπος λαικός και συνηθισμένος
μη σκέφτεσαι άλλο για μας.
Σε νιώθουμε που υποφέρεις
μην μπορώντας να τακτοποιήσεις τα πράγματα.
Ξέρουμε πως ο Δαίμονας δε σ' αφήνει ήσυχο
χαλνώντας ό,τι κατασκευάζεις.
Σε περιγελά
όμως εμείς θρηνούμε μαζί σου.
Πατέρα μας που είσαι εκεί που είσαι
κυκλωμένος από άπιστους αγγέλους
ειλικρινά
μην υποφέρεις άλλο για χάρη μας
πρέπει να λάβεις όψη σου
πως και οι θεοί δεν είναι αλάθητοι
και πως εμείς συγχωρούμε τα πάντα.
Το είναι και το μη είναι !
Το φαίνεσθαι και το μη φαίνεσθαι !
Αιώνια διαπάλη!
Η διανόηση σβήνει - γράφει,
αναιρεί - θέτει,
ανασκευάζει - διορθώνει,
καταστρέφει - αυτοκαταστρέφεται,
γεννάει - θανατώνει...
Ανάγκη; Περιέργεια;
Ποιος γνωρίζει τα άδυτα του νου;
Ποιος γνωρίζει τη μαύρη τρύπα της ψυχής;
Οικτρά πειράματα της ύλης
για να διαφεντέψει στο ασύλληπτο.
Μάταιος κόπος να κυνηγάς
το στρόβιλο..
Θα νικιέσαι στους αιώνες των αιώνων !
Οι φάροι θυμίζουν ποιητές
που παρατηρούν μόνο επικίνδυνα πράγματα -
μια καταιγίδα στο κέντρο του ανέμου
ή μια παλίρροια που πλησιάζει
οι ποιητές θυμίζουν φάρους
που στη δοκιμασία της αγωνίας
χτίζουν τη μοναξιά τους
επειδή το φως τους
το κλέβει πάντα η απόσταση
το μέσα τους
είναι πιο βαθύ από κάθε σκοτάδι
΄Οπου υπάρχει ποτάμι,
σημαίνει κατεύθυνση.
΄Οπου υπάρχει δεντρόκηπος,
σημαίνει επιβίωση.
΄Οπου υπάρχει έρημος,
το καθετί αλλάζει.
Σαν νά' θελε η γη
να χορτάσει μονάχα τη δική της ανάγκη.
Λιλίθ : Θηλυκός μυστικός δαίμονας του έρωτα και του θανάτου στις Ανατολικές χώρες. Η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης. ( Πίνακας : John Collier 1892 , Wikipedia )
(.....) Πώς, μονομιά γεμίζοντας τη σφαίρα
της νοσταλγίας ολόκληρη, για μένα
πάλι ανατέλλεις, άγια πρωτοεικόνα,
αρχέτυπο του πάθους μου μεγάλο,
Λιλίθ, που τρέμουν οι άνθρωποι ν' αγγίξουν
τ' όνομά Σου στα χείλη τους, για λίγο
να Σε θωρώ στην άβυσσο αντικρύ μου,
ως βλέπει ο ήλιος όταν βασιλεύει,
για μια στιγμή να υψώνεται μπροστά του
πεντάχλωμη η πανσέληνο !
Ναι κοίτα
πώς πάλι αιφνίδια υψώνεσαι, η Αγάπη,
στον πρώτο αντικρύ μου εαυτό, το αιώνιο
το βουβό κρατηροπότηρο μπροστά μου,
να συγκερνάς στα δίκτυα των φλεβών μου
την πίστη και τον έρωτα και, λίγο
της πνοής Σου η μετάδοση αν αγγίξει
τα φρένα μου, να λέω πως ξανασκίζω
των εγκοσμίων το σάβανο κι ανοίγω
αιφνίδιο διάβα απ' το γιγάντιο πένθος
της γης, που τη σκεπάζει απ' άκρη σ' άκρη,
προς το μείζονα αιώνα ! (......)
Μ' έναν πυρσό στο δάσος σε γύρεψα
Νύχτα
Την αγάπη αυτή στον αέρα
Να γυρνά τα μαλλιά μου
Απόλλωνα
Το νύχτιο κορμί σου
Τ' άσπρο σου φως
Να το θρίψω στη φούχτα μου
Σβώλο χώμα
Να το κάμω δικό μου
Σαν τα φίδια που δένουν
Τη μέση μου
Των αλόγων το κάλπασμα
Τον ιδρώ του λαιμού μου
Απόλλωνα
Την υγρή γη την πάτησε
Η φτέρνα μου
Πνιγερή η μυρωδιά της
Που ανεβαίνει στα σπλάχνα μου
Των κλαδιών τ' αγκαλιάσματα
Και στο στόμα μου η ανάσα
Κέρνα
Ως το τέλος του πόθου μου
Ως το τέλος του δάσους
΄Ηλιε μου
Φως πρωινό
Ξανθέ
Σε γύρεψα χτές τη νύχτα
Βάφτηκ' αίμα ο δρόμος μου
Και απόκανα
Νικητή
Δε σε βρήκα
Δεν σε ψέγω, βέβαια, (προς Θεού!),
όμως μ' όλο τον δέοντα σεβασμό
μ' εκπλήττει που δεν τραγούδησες τον Νείλο,
που αγνόησες τελείως τον Νείλο,
που δεν είπες τίποτα
για εκείνη την ήμερη,υπάκουη ροή του, τη νυχθημερόν,
που χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε η Αλεξάνδρειά σου
και τα όσα της.
Μ' εκπλήττει που αγνόησες σαν κάτι ξένο,
σαν κάτι άσχετο
τον ποταμό που μόνος αυτός
απ' όλους τους ποταμούς του κόσμου
κίνησε απ' το Νότο για το Βορρά
για να κτιστεί η Αλεξάνδρεια
(η Αλεξάνδρειά σου , καλέ)
στην αγκαλιά της Μεσογείου
και να υπάρξουν όλα εκείνα τα εξ αυτής.
